Verslag van Biesboschtocht 19 september 2026
‘Met een kluitje in het riet’
Toen ik hoorde van het plan om door de Biesbosch te varen met een aantal Jasonners, was ik er meteen voor in. Ik kende de Biesbosch wel, maar het was inmiddels al een tijdje geleden dat ik er was. Bovendien moest ik mijn KVA nog afronden, omdat ik niet meekon met de tocht naar de Rhederlaag. Deze tocht zou 20 km zijn en na overleg met Johan bleek dat lang genoeg om aan de exameneisen te kunnen voldoen.
De weersverwachting was prima, droog en goede temperatuur, maar de wind wat aan de enthousiaste kant (ZW 5 met vlagen 6). “Het waait best, hè?” wordt dan ook licht zorgelijk uitgesproken tijdens verzamelen en opladen. We gingen het zien.
Huib was de grote roerganger die deze tocht organiseerde. Voor in totaal 12 mensen had hij de logistieke puzzel al gelegd: een kleine trailer, 3 auto’s met ook kajaks op dak en wie gaat nou bij wie? Maar uiteindelijk paste het echt en waren we rond 9 uur op pad. Nadat bijna iedereen in een keer goed was gereden, kwamen we ca. 10.30 uur aan bij de jachthaven in Hank.
Ik vind het steeds mooi om te zien hoe snel het gaat met op- en afladen en hoe de mentaliteit is dat iedereen elkaar helpt. Goed volk, dat kajakvolk! Niet lang na aankomst hebben we al onze kajaks naar een klein steigertje getild en steken we van wal. De waterkaarten kwamen goed van pas met alle slootjes, poldertjes, insteekjes en geultjes. Die in de Biesbosch overigens prachtige namen hebben, zoals: Gat van de Plomp, Zijkgat, Keesjes Killeke, Gat van Honderd en Dertig, Kruidvlaai, Polder Moordplaat en De Dood. Dat beloofde veel goeds…
De eerste oversteek was meteen behoorlijk winderig, even doorpeddelen naar de overkant dus, daar lonkte het riet als bescherming. Daar doken we kleiner water in, beschut en veel lekkerder, meteen wat laagjes uit her en der. We kronkelen verder en na een tijdje ging Huib ergens bakboord uit een klein slootje in. Er stond een bordje naast, dus we wisten dat het ook mocht, ze zijn soms ook moeilijk te vinden. Tussen het riet, langs bomen, schitterend!
Het pauzeplekje was bekend van vorig jaar en daar kwamen de bammetjes, koeken, koffie en lekkere hapjes uit de luikjes. We zitten aan de rand van een spaarbekken, fijn beschut tussen de bomen met even geen wind om de oren. Ik mag graag op waterkaarten kijken waar je allemaal kunt varen en aangezien ik me voor mijn KVA toch ook moest afvragen waar we waren en hoe we überhaupt levend thuis kwamen, vond ik het aardig om een paar routesuggesties te doen die een beetje van de geplande paden afweken.
Zo gebeurde het dat we in de buurt van ‘Doolhof’ een slootje ingingen dat dood leek te lopen. “Hier kunnen we niet door!” “Jawel, gewoon varen!” Je ziet meteen de verschillen tussen mensen. De een begon wat moeilijk te kijken, de ander kreeg er steeds meer lol in. De definitie van de route was inmiddels: daar waar het minste riet staat. Het tempo ging er al helemaal uit en we grapten over tegenliggers en wat we dan zouden doen. Ik kreeg de schuld, terwijl Annemiek voorop voer en een spoortje maakte. Er werden direct nieuwe kajaktechnieken bedacht: de peddel verticaal uit het water halen en er ook weer verticaal insteken met de armen zo hoog mogelijk, of deelbare peddels maar uit elkaar halen. De route vinden was een uitdaging, maar we zijn eruit gekomen en iedereen leeft nog op het moment dat ik dit schrijf.
Daarna weer op ruim water, volle bak wind mee, ook weer even lekker en dan terug naar de haven. Daar alle kajaks weer opladen, hophophop, en nog een afsluitend drankje in de zon. Nadat ik verslag aan Johan had gedaan over alles wat een KVA-er moet denken en doen bij een tocht, bleek ik helemaal geslaagd. Al met al een prachtige tocht en een leuk avontuur!
Door Paul S.
