Kajakken langs de kust van schiereiland Mani in Griekenland
Ada & Andrea
Twee jaar geleden maakten we met 8 Jasonners een kajaktrektocht op zee, langs de westkust van de Peloponnesos. En dat smaakte naar meer. Dus vertrokken we midden oktober voor een trektocht langs de kust van Mani; een schiereiland van Griekenland. Het strekt zicht uit over de centrale ‘vinger’ van de Peloponnesos. In zes dagen peddelen van Kalamata naar het meest zuidelijke punt van het Europese vasteland: Kaap Tenaro. Ruim100 km. Ook deze keer is de trip georganiseerd door Kim van Groningen (Kajakkim.com) en het Griekse outdoorbedrijf van de familie Kontargiris.
En wat is het weer genieten. Kim en Giorgos gidsen ons deskundig langs de prachtige kust en vertellen over de lokale gewoonten en bijzonderheden op het gebied van natuur en historie.
Het schiereiland bestaat feitelijk uit 1 grote bergrug van ruim 2000 meter. En hoe zuidelijker we komen hoe ruiger de natuur, tot er bijna geen mensen meer wonen.
Het is een verwen trektocht; wél een paar nachten in een tent onder de sterrenhemel, maar niet varen in een volgepakte zware boot. Met een busje word bagage (tent, slaapzakken, eten) vervoerd, zodat wij (Anja en Cecile, Nina, Ada en Andrea + nog 7 deelnemers van andere kajakverenigingen) bij aankomst op een strandje alleen de tent maar op hoeven te zetten of om naar een hotel vlak bij het strand te lopen. En elke dag heerlijke verse (deels zelfbereide) Griekse maaltijden.
De (water)temperatuur is perfect. Bij pauzes en bij aankomst wordt er gezwommen, gesnorkeld en geluierd in de zon. En elke avond genieten we van prachtige zonsondergangen. We peddelen in kristalhelder water en langs spectaculaire rotsformaties. Op de tweede dag varen we diverse grotten in, neus op het dek bij het binnenvaren. Bij één grot stappen we via een richel die voor de grot ligt uit onze boten. Om hierna klauterend de grot in te lopen en het betoverende azuurblauwe water in te springen. Met hallucinerende foto’s als getuigen hiervan….
De derde dag houden we zwempauze op een unieke plek. Een kleine inham in de rotsen , die alleen te bereiken is via een smalle en ondiepe stromende toegang tussen de rotsen. Alle boten gaan één voor één de inham in en liggen daar “op een kluitje” afgeschermd van de zee. Een bijzondere plek die alleen voor kajakkers te bereiken is. ’s Avonds doen de krekels hun best, onze tentjes staan.
Hierna varen we langs het ruigere en meer onherbergzame deel van de Mani kust. We zijn over de helft en gaan steeds verder zuidwaarts. Een tocht van zo’n 20 km waar geen enkele plek is om aan land te komen. We varen dus in één ruk door langs steeds hogere rotskusten. Halverwege is er een ‘drijfseis-pauze’, alle boten op een rij en wat eten en drinken deinend op de golven. Plassen? Beste optie: het water in. En daarna middels reddingtechniek of zelfredding (nog leuker) de kajak weer in. Daar waar ik, Ada het op de Rijn dit liever aan anderen overlaat, voel ik me nu als een vis in het warme water.
Hierna volgt het ronden van “Cavo Grosso” een enorme, massieve rots die een ononderbroken klif vormt over een afstand van bijna tien kilometer. Dagen zagen we ‘de neus’ al liggen en nu varen we langs de hoge (+-) 100 meter steile wanden. Een potentieel gevaarlijke plek. Ook hier geen mogelijkheid om aan land te gaan; het is óf door, óf terug varen. De golfslag kaatst terug van de wanden en de wind kan er snel draaien en in snelheid toenemen. We zijn daarom vroeg vertrokken want het weer slaat om. Eerst peddelen we nog op een gladde deinende zee, maar plots komt de wind uit het zuiden opzetten en is binnen twee minuten bij ons. Dus…golven en harder werken. Ook wel lekker om er flink tegenin te gaan.
Vroeg in de middag komen we aan in een mooi klein dorp en deze keer slapen we in een hotel. Kans om het zoute water van ons af te spoelen. En voor Nina en Ada: nog een mooi bergpad om omhoog te wandelen, met uitzicht over het dorp en baai.
De verandering van het weer zet helaas door waardoor we de laatste etappe niet kunnen varen. Te harde wind vanuit het zuiden, precies de plek waar we naar toe willen om de kaap met het Light house varend te ronden. Jammer, maar uiteindelijk komen we er wel: te voet. Een hike van ruim 1 uur over de klif. Daar waar we dagen vanaf zeeniveau tegen de rotsen aan keken, zien we nu vanuit een ander perspectief de zee. Eigenlijk wel een mooie afronding van onze tocht. Heerlijk wandelen en klauteren met oneindig uitzicht over zee. Opbouwende golven met schuim en flinke brekers op de kust. Voor ons gevoel hebben we hiermee de tocht echt kunnen afronden.
